Negen-en-een-half

Zondagochtend 11:15. Ik lig heerlijk op de bank te genieten van mijn eerste echte vrije dag. Mijn lichaam doet zeer en mijn ogen voelen zwaar, maar mijn mond staat op glimlachen. Vier dagen geleden, woensdag 25 mei 2011, heb ik tien jaar studie afgerond met een prachtig cijfer: een 9.5.

Tien jaar geleden deed ik toelating aan het Koninklijk Conservatorium. Ik kan me nog heel goed het telefoontje, dat ik van de toenmalige directeur Frans de Ruiter na mijn auditie kreeg, herinneren. Ze zagen muzikaal talent en goede vingers, maar waren niet helemaal overtuigd of ik het zou redden. Omdat ik ook het huis uit moest en mijn middelbare school in Harderwijk zou moeten verlaten voor de middelbare school in het Conservatorium, vond hij het een erg grote stap en wilde dat mijn ouders en ik er heel goed over na zouden denken.

Maar ik had de beslissing al lang genomen…

10 jaar worsteling, maar vooral ook heel veel plezier en muzikale vreugde wilde ik op een bijzondere manier afsluiten. Omdat ik in maart zo’n plezier heb beleefd aan het spelen met orkest in Graz, wilde ik dit ook onderdeel laten zijn van mijn eindexamen. Ik ben als een gek gaan rondbellen en uiteindelijk heb ik het Collegium Musicum bereid gevonden het Schumann pianoconcert in de korte tijd die
er was in te studeren. Ik wilde er een echt concert van maken. Het examengevoel wegnemen. En voor mijn gevoel is dat gelukt.

Ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest. Kon geen hap door mijn keel krijgen en vroeg mezelf constant af waarom ik in godsnaam voor dit vak gekozen heb. Dan is het opeens 20:00 en sta ik in mijn nieuwe jurk achter het podium met bonzend hart te wachten. De zaal loopt vol,en ik besef dat er geen weg terug is. Het zaallicht gaat uit, en ik krijg het teken. Opeens sta ik daar, mijn hand aan de vleugel, buigend voor al die klappende handen. En dan weet ik het…

Rustig ga ik zitten en knik naar de dirigent. Het concert begint. Ik was ontroerd door alle mensen die er waren. Sommigen had ik al jaren niet gezien. Terwijl ik stond te genieten, zat de jury in overleg. Als ze eruit zijn komt mijn docent Naum Grubert me ophalen en samen lopen we naar de jurykamer.

“Do I have a bad mark?”

“Yes…unfortunately.” (met een russische lach)

Na het horen van het cijfer kon ik niks anders doen dan breeduit glimlachen. En nog steeds als ik aan die avond terug denk verschijnt er een lach, en spreken mijn lippen: een 9.5!

Ik ga lekker een paar dagen uitrusten.

Tot over 2 jaar bij mijn Master examen!

29 mei 2011 15:06 | Categories: Concerten, Highlights, Studie | Tags: bachelor, collegium musicum, eindexamen, pianoconcert, Schumann | Leave A Comment »