Behalve de muziek, de pianiste en haar vleugel zijn er heel veel dingen níet klassiek aan het concert dat Iris Hond (21) op de Winterparade geeft. ‘Concerpianiste worden, is steeds minder belangrijk.’

Haar galajurk blijft de komende dagen in de kast, want Iris Hond hoeft zich even niet te houden aan de conventie die hoort bij een klassiek pianoconcert. De concertpianiste staat voor het tweede jaar tien dagen met haar vleugel tussen de theatertenten en horecagelegenheden in de grote Gashouder in Amsterdam waar de Winterparade plaatsvindt; de indoorvariant van het reizende festival de Parade.

De muziek van Chopin, Liszt en Debussy, de klassiek geschoolde pianiste en haar vleugel zijn de enige ‘klassieke’ ingrediënten van de optredens op de Winterparade. Zo zal ze het chique ensemble waar ze normaal in optreedt, verruilen voor een meer casual outfit. ‘Als ik in een leren broek richting vleugel loop, verwacht het publiek niet dat ik de pianiste ben. Dat zijn tegenstellingen die ik leuk vind.’

Ook zijn de concerten korter dan regulier, ongeveer tien minuten, en zowel publiek als de pianiste horen de muziek via een koptelefoon. ‘Het is een beetje bizarre situatie’, geeft ze toe. ‘Het omgevingslawaai krijg je niet helemaal weg en de koptelefoon verandert de klank van de muziek. Je kan daardoor niet zoals anders de spanning in de zaal opvoeren door bijvoorbeeld heel lang met een noot te wachten. Het gaat meer om de indruk.’ Ze benadrukt dat ze de muziek intact houdt. ‘Ik zorg écht dat er kwaliteit staat en dat ik heel goed speel.’ Eerder speelde ze met een vleugel op een aanhanger achter een auto en gaf ze verrassingsconcerten op straten en pleinen van Den Haag en Amsterdam.

Dat ze zich op de Winterparade even niet hoeft te houden aan de conventies van een klassiek concert, vindt ze erg plezierig. ‘Je wordt gewaardeerd als klassiek pianist, maar je zit ook een beetje in een andere creatieve wereld.’ Dat is precies de spagaat waarin ze zich momenteel bevindt. Al op haar zesde wist ze dat ze concertpianiste wilde worden. Inmiddels is ze 21 jaar en moet ze aan het conservatorium nog anderhalf jaar studeren voor haar bachelor. De laatste paar jaar merkt ze dat haar interesse niet alleen ligt bij klassiek piano. ‘Het is niet zo dat ik het pianospelen zat ben; mijn hart ligt bij klassiek en dat wil ik echt op een zo hoog mogelijk niveau blijven doen. Maar naast de zes uur studie per dag zijn er andere dingen waarin ik me wil verdiepen.’

Het is te wijten aan haar creatieve geest waar ‘gekke ideeën’ uit voortkomen. Zoals schilderijen maken op het strand met windkracht tien. Of liedjes schrijven voor de band die in de maak is; zangles neemt ze al. ‘Ik kan me soms wel voor m’n kop slaan, ik kom steeds in allerlei projecten terecht, terwijl ik me eigenlijk wil focussen op mijn pianospel. Het is een constant gevecht. Aan de ene kant voel ik me schuldig en aan de andere kant moet het er uit.’

Copyright: de Volkskrant

Winterparade, Amsterdam, Gashouder, 18 t/m 28 (behalve Eerste Kerstdag) en 31/12. www.winterparade.nl