Iris Hond: ’Ik ben best wel een dromer’

NUNSPEET/HARDERWIJK – Iris Hond kruipt achter de vleugel. Voor ze begint aan Chopin’s Etude Opus 10 nr.12 laat ze een kort moment van stilte vallen. Dan strekt ze de rug en spreid ze haar armen. Zelfverzekerd speelt ze vervolgens Widmung van Schumann/Liszt. Meer dan noten, meer dan techniek: de 17-jarige talentvolle pianiste heeft de gave bladmuziek te laten leven en is bovendien in staat toehoorders met haar spel te ontroeren.

De bekende Nederlandse pianist Jan Vayne had vorige week de eer het theaterseizoen van het Cultureel Centrum Harderwijk (CCH) te openen. Die eer moest hij echter wel delen. Bezoekers van de openingsvoorstelling van het CCH werden namelijk ook getrakteerd op een optreden van de in Nunspeet woonachtige Iris.door Yury Visser

In de smaakvol ingerichte woonkamer van het ouderlijk huis van Iris Hond staat een glimmende Steinway-vleugel. De vleugel staat open zodat het geluid makkelijk ontsnappen kan. Iris Hond is goed bevriend met het instrument. De Nunspeetse weet het snaarinstrument zo goed te bespelen dat ze wordt gezien als één van de talentvolste jonge pianisten van Nederland. Op veertienjarige leeftijd won de pianiste het Theo van der Pas-concours in Den Haag en mei dit jaar plaatste ze zich voor de finale van het gerenommeerde Steinway Pianoconcours. In het Concertgebouw van Amsterdam veroverde ze in de finale van dat concours het publiek dat haar naar huis stuurde met de publieksprijs.
 

Diverse autoriteiten uit de pianowereld, zoals bijvoorbeeld de bekende Nederlandse pianoleraar Jan Wijn en de Amerikaanse pianopedagoog John Perry, hebben al laten weten veel te zien in het talent. De weg naar volle concertzalen lijkt dus open te liggen voor de Nunspeetse. Iris over haar relatie met de vleugel: “Ik heb het altijd al een prachtig instrument gevonden. Vroeger speelde mijn vader veel op de vleugel, ik denk dat het mede daardoor komt. Op de vleugel kan je alles uitdrukken wat je voelt. Je kan tijdens het spelen zelfs meer zeggen dan woorden kunnen.” Iris legt uit dat muziek voor haar ook wel wat te maken heeft met poëzie: “Ik ben best wel een dromer”, lacht ze. “En tijdens het spelen heb ik vaak een zin in mijn hoofd waardoor ik meer in de muziek kom. Of ik denk tijdens het spelen aan een persoon, dat helpt ook.”

Persoonlijkheid

Op 7-jarige leeftijd ging Iris pianoles volgen bij de Ermelose pianolerares Ingrid Rotgans. Op haar twaalfde verkaste ze naar het conservatorium in Zwolle en momenteel zit ze op het conservatorium voor jonge talenten in Den Haag. “Ik hoop hierna naar het conservatorium in Amsterdam te gaan”, doet Iris haar toekomstbeeld uit de doeken. “Ik zou dan graag lessen volgen bij Jan Wijn. Die besteedt namelijk behalve veel aandacht aan techniek ook veel aandacht aan hoe de persoonlijkheid van de pianist in de muziek naar voren wordt gebracht”.

Samen met Jan Vayne optreden in het Cultureel Centrum Harderwijk was leuk, maar niet gemakkelijk zo vertelt Iris. “Jan is een heel andere pianist dan ik ben. Hij is van het improviseren en dat ben ik niet. De zaal zat uiteraard vol met mensen die speciaal voor Jan Vayne kwamen. Ik heb expres wat makkelijk in het gehoor liggende muziek gespeeld, van Chopin, Rachmaninov en Liszt. Jan improviseerde op wat ik speelde. We hebben echt een hoop lol gehad samen.” Steven Hond, Iris’ vader is zeer te spreken over Jan Vayne: “Die man heeft helemaal geen sterallures en gedroeg zich heel integer naar Iris toe en vroeg echt naar wat zij graag wilde spelen.”

Vaderband

Iris’ vader (directeur van drukkerij Flevodruk uit Harderwijk), is erg belangrijk voor de jonge pianiste. “Voordat ik begin met optreden kijk ik altijd even de zaal in”, vertelt Iris. “Ik wil weten waar hij zit en als ik klaar ben is kort oogcontact met hem genoeg om te weten of het goed of slecht ging”. Steven Hond is overduidelijk een trotse vader: “Het is fantastisch om betrokken te zijn bij haar muzikale ontwikkeling,” vertelt hij. “Door mijn werk kom ik geregeld in contact met kunstenaars, maar dat is altijd als buitenstaander. Nu met Iris ben ik een insider en maak ik het hele proces mee, van de spanning voorafgaand aan een optreden tot en met het moment optreden zelf. Iris is trouwens geen wonderkind hoor”, laat hij weten. “Haar talent is geleidelijk naar boven gekomen. Tijdens het Theo van der Pas-concours speelde ze ontzettend veel verkeerde noten.” “Ik sloeg twee stukken over!”, valt zijn dochter hem lachend bij. Maar Iris won het concours dus toch. Kennelijk speelde ze, ondanks de overgeslagen stukken, zo overtuigend dat de jury niet om haar muzikaliteit heen kon. 

Stilte

Steven Hond: “Iris is heel muzikaal, ze weet altijd een spanningsboog te creëren. Ik denk dat je alleen muzikaal kunt worden door je te focussen op mooie dingen en dat heeft Iris eigenlijk altijd gedaan. Muziek is meer dan noten spelen,” vervolgt hij. “En Iris heeft de gave om te spelen met de belangrijke stilte tussen de noten.” De pianiste weet precies waar ze zich de komende tijd mee op gaat richten: “Ik wil de techniek van mijn pianospel verder verbeteren,” vertelt ze. “Virtuositeit is erg belangrijk. Moeilijke pianostukken instuderen dus. Verder moet ik dit jaar naast het pianospelen ook tijd besteden aan school. Ik zit namelijk in het examenjaar van het VWO.”