Iris speelt op de befaamde vleugel van Horowitz en op…

4 April 2010

Mijn vader huilde… Horowitz was overleden. Wie had ooit gedacht dat ik 20 jaar later op zijn vleugel, zijn trouwe onafscheidelijke vriend, zou spelen.

Horowitz behoort tot de allergrootste pianisten van de 20e eeuw.  Een pianist die kon toveren met klanken en kleuren. Magie, die mij altijd ontzettend heeft doen genieten, inspireren en verrassen.  De gedachte dat je achter dezelfde vleugel zit en op dezelfde vleugel speelt, als waar Horowitz decennia lang op studeerde en die hij zelfs de laatste jaren van zijn leven meenam op zijn wereldwijde concertreizen is natuurlijk een geweldige ervaring.  Toch viel de vleugel an sich een klein beetje tegen. Er zit een prachtige warme klank in, maar hij heeft allang niet meer dezelfde speelaard en intonatie als dat hij had in de tijd van Horowitz.
Ik heb me laten vertellen door Ypma directeur Steef Ypma, dat er zoveel dingen vervangen moesten worden om de vleugel in goede conditie te houden dat er inderdaad veel elementen verdwenen zijn. Maar toch… het blijven dezelfde toetsen…

Het gevoel dat je vleugel je trouwe vriend is ken ik maar al te goed…
Zo’n 7 jaar geleden had ik het voorrecht  om een nieuwe vleugel uit te zoeken. Een Steinway…  Zes jaren lang heb ik er uit volle macht op gespeeld. Soms kwaad omdat ik hem niet kon temmen, dan weer verdrietig omdat ik niet terug kreeg wat ik wilde, maar meestal ontzettend verliefd.
En dat laatste was ik nu weer toen ik er vrijdag op speelde in de showroom bij Ypma. Door omstandigheden hebben mijn ouders hem een jaar geleden moeten verkopen. En daar stond hij, tussen wel 20 andere vleugels… al 3 keer bijna verkocht. Ik ging erachter zitten, en kwam eindelijk thuis.
Ik wil hem terug…