Verstilling in Lisse
Roeland Wels schrijft over het recital in Kasteel Keukenhof op 18 januari jongsleden:
… het was die pianiste, die me zo intrigeerde. Ze speelde zo intens en met zo’n prachtig ingetogen en verfijnde frasering. Tsjonge en die verstilling die ze af en toe in haar spel aanbracht. Dat hoor je niet zo vaak meer bij jonge pianisten. Nee, zij is voor mij de ster van de avond. Vond u ook niet?”
“Meneer, ik ben het volkomen met u eens”, zei ik, “ik had het niet beter kunnen verwoorden”.
“Ik moet toch eens kijken hoe ze heet, want haar wil ik onthouden”.
“Iris Hond”, zei ik. “Een heel bijzondere pianiste”
“waar komt ze eigenlijk vandaan?” mijmerde hij verder.
“Uit Harderwijk”, zei ik, “En let op straks begeleidt nog ze liederen van Liszt. Verheug u daar maar vast op. Iris en Liszt! Uw avond is nog niet voorbij”.
“Kent u haar dan, dat u dat zo zegt?” zei de man.
“Vanaf haar wieg”, zei ik.
“Dan bent u wellicht wat bevooroordeeld”, zei hij glimlachend. “Reken maar!”, zei ik, “daarom ben ik zo blij dat u kennelijk hetzelfde hebt gehoord als ik”.
Na het concert zag ik hem nog even in de verte. Hij lachte en stak zijn duim enthousiast omhoog. Toen we vertrokken lag er over Lisse nog steeds een diepe verstilling. Misschien wel uit respect voor haar prachtige spel.
Lees hier het hele artikel…
Vliegende vleugel maakt furore in België
De vliegende vleugel beheerst de Belgische pers: lees hier het artikel in het nieuwsblad Antwerpen, of lees hier het artikel in het nieuwsblad Kempen.
Achterkrant
uit: Het belang van limburg – woensdag 6 oktober 2010
“Ik was altijd al jaloers op straatmuzikanten”
Het is zwart en wit, maakt muziek en rijdt op drie wielen? Het is de vliegende vleugel van de Nederlandse pianiste Iris Hond. Met deze rijdende piano probeert ze ook de mensen buiten de concertzaal te bereiken. Bij Klara’s ochtendprogramma Espresso kunt u vrijdag een eigen ‘Ochtendspitsconcert’ van de pianiste winnen.
Hoe kom je bij het idee van de vliegende vleugel?
Iris Hond: “Ik speel al mijn hele leven piano en heb al in veel concertzalen opgetreden. Toch heb ik een grote link met de straat. Ik was altijd al jaloers op straatmuzikanten, maar zag mezelf niet met een keyboard langs de weg staan. Ik kwam ongeveer acht jaar geleden in contact met Terts Brinkhoff. Hij had de vliegende vleugel bedacht, maar kende geen pianiste. Toen is alles vanzelf gegaan”.
Hoe zijn de reacties op de vliegende vleugel?
“De reacties van de mensen op straat zijn heel positief. Je ziet de verrassing op hun gezichten. Dat vind ik leuk. Helaas zijn de klassieke muzikanten zelf minder tevreden, het is natuurlijk een erg vernieuwend idee. Maar ik doe het uiteindelijk voor mezelf. Ik vind het heerlijk om ‘s avonds op een mooi plekje te gaan zitten en lekker piano te spelen.”
Je reist de hele wereld over, is dit de eerste keer dat je in België speelt?
“Ik ben inderdaad op veel plekken geweest. Heel bizar en indrukwekkend was mijn optreden op Times Square in New York. Maar minstens even leuk is een concert op een mooie avond ergens op een verlaten plek in een stad dicht bij huis. Het raakt me ontzettend als er dan mensen zijn die je vinden en die je een bijzondere avond kan bezorgen. Maar om op je vraag te antwoorden: het Ochtendspitsconcert wordt inderdaad mijn eerste keer in België.”
Rijd je met de vliegende vleugel ook over de ring van Brussel?
“(lacht) Dat zou te gevaarlijk zijn. We moeten ons aan een bepaalde maximumsnelheid houden. Ik heb maar 1 keer een ongelukje gehad en ik wil graag dat het bij die ene keer blijft. We reden toen te hard over een drempel, waardoor ik van de vliegende vleugel afviel. Sindsdien zijn we een stuk voorzichtiger. Hoewel de politie nog steeds niet echt blij is met de vleugel.”
door: Suzanne VAN DEN BOORENIris Hond lanceert nieuwe iPhone 3GS (+Videofragment)
Vrijdag 26 juni 2009 was een bizarre dag.
Eerst even wat eraan vooraf ging:
Woensdag ( 24 Juni) werd ik gebeld door het YPF ( Young Pianist Foundation).
Zij waren gebeld door T-Mobile, met de vraag of ze een jonge getalenteerde concertpianist(e) in hun bestand hadden die zou willen spelen bij de lancering van de nieuwe iPhone 3GS in Almere. Geen concert op een vleugel, maar inderdaad, op die nieuwe iPhone.
Welke pianist zou daar nou voor in zijn , dachten de mensen van YPF. Gek genoeg dachten ze meteen aan mij..
En ja hoor: “Serieuze klassieke concerten in chique zalen met oude mensen zijn er al genoeg, ik heb wel even zin in iets geks!” zei ik.
De volgende dag werden er 4 iPhones aangeleverd, waarop ik kon oefenen. (Op elke iPhone past 1 octaaf)
De hele middag heb ik op het conservatorium, samen met 3 andere pianisten op die dingen zitten spelen. (‘Wellicht is dit de oplossing voor het studiekamer tekort’ dacht ik nog even!)
Hoe leuk het ook was, ik realiseerde me, dat ik zonder echte vleugel weinig succes zou hebben. Dus dat moest nog even worden geregeld.
Vrijdag 26 Juni 07.30 Almere:
Op het “Forum” in Almere was een ‘Hotel’ ingericht waar belangstellenden voor de iPhone 3GS konden ‘Inchecken’.
Om 08.30 mocht ik de aftrap doen.
Ik begon op de vleugel met een stuk van Liszt. Vlak voor het eind knalde ik de klep van de vleugel dicht en schreeuwde: “Op die vleugel is ook helemaal niks mogelijk!!!” waarna ik plots overstapte op de 4 iPhones.
Het grapje bleek een succes, en ik had plezier! Maar…
Snel in de auto terug naar Den Haag, want om 13.00 had ik een repetitie voor het eindexamen van Wim Ruitenbeek, wat diezelfde avond plaats zou vinden in het conservatorium van Rotterdam. Het was even omschakelen, van een commerciele klus naar een serieus concert/examen, maar het is heel goed gegaan. Wim heeft prachtig gespeeld, en is geslaagd voor zijn Master examen met een 9.5!
Na een hapje, drankje, en een lange treinreis kroop ik vermoeid maar voldaan in mijn bedje op de Parade. Mijn weekje ‘Vakantie’ kon beginnen…
Parade Den Haag: 26 Juni – 5 Juli
Parade Utrecht: 10 – 26 Juli
Parade Amsterdam: 31 Juli – 16 Augustus
Klassiek in leren broek Do 18.12.08
DE VOLKSKRANT, KUNST & CULTUUR, 18 DECEMBER 2008 (PAGINA K20)
Sasja Kooistra
Behalve de muziek, de pianiste en haar vleugel zijn er heel veel dingen níet klassiek aan het concert dat Iris Hond (21) op de Winterparade geeft. ‘Concerpianiste worden, is steeds minder belangrijk.’
Haar galajurk blijft de komende dagen in de kast, want Iris Hond hoeft zich even niet te houden aan de conventie die hoort bij een klassiek pianoconcert. De concertpianiste staat voor het tweede jaar tien dagen met haar vleugel tussen de theatertenten en horecagelegenheden in de grote Gashouder in Amsterdam waar de Winterparade plaatsvindt; de indoorvariant van het reizende festival de Parade.
De muziek van Chopin, Liszt en Debussy, de klassiek geschoolde pianiste en haar vleugel zijn de enige ‘klassieke’ ingrediënten van de optredens op de Winterparade. Zo zal ze het chique ensemble waar ze normaal in optreedt, verruilen voor een meer casual outfit. ‘Als ik in een leren broek richting vleugel loop, verwacht het publiek niet dat ik de pianiste ben. Dat zijn tegenstellingen die ik leuk vind.’
Ook zijn de concerten korter dan regulier, ongeveer tien minuten, en zowel publiek als de pianiste horen de muziek via een koptelefoon. ‘Het is een beetje bizarre situatie’, geeft ze toe. ‘Het omgevingslawaai krijg je niet helemaal weg en de koptelefoon verandert de klank van de muziek. Je kan daardoor niet zoals anders de spanning in de zaal opvoeren door bijvoorbeeld heel lang met een noot te wachten. Het gaat meer om de indruk.’ Ze benadrukt dat ze de muziek intact houdt. ‘Ik zorg écht dat er kwaliteit staat en dat ik heel goed speel.’ Eerder speelde ze met een vleugel op een aanhanger achter een auto en gaf ze verrassingsconcerten op straten en pleinen van Den Haag en Amsterdam.
Dat ze zich op de Winterparade even niet hoeft te houden aan de conventies van een klassiek concert, vindt ze erg plezierig. ‘Je wordt gewaardeerd als klassiek pianist, maar je zit ook een beetje in een andere creatieve wereld.’ Dat is precies de spagaat waarin ze zich momenteel bevindt. Al op haar zesde wist ze dat ze concertpianiste wilde worden. Inmiddels is ze 21 jaar en moet ze aan het conservatorium nog anderhalf jaar studeren voor haar bachelor. De laatste paar jaar merkt ze dat haar interesse niet alleen ligt bij klassiek piano. ‘Het is niet zo dat ik het pianospelen zat ben; mijn hart ligt bij klassiek en dat wil ik echt op een zo hoog mogelijk niveau blijven doen. Maar naast de zes uur studie per dag zijn er andere dingen waarin ik me wil verdiepen.’
Het is te wijten aan haar creatieve geest waar ‘gekke ideeën’ uit voortkomen. Zoals schilderijen maken op het strand met windkracht tien. Of liedjes schrijven voor de band die in de maak is; zangles neemt ze al. ‘Ik kan me soms wel voor m’n kop slaan, ik kom steeds in allerlei projecten terecht, terwijl ik me eigenlijk wil focussen op mijn pianospel. Het is een constant gevecht. Aan de ene kant voel ik me schuldig en aan de andere kant moet het er uit.’
Copyright: de Volkskrant
Winterparade, Amsterdam, Gashouder, 18 t/m 28 (behalve Eerste Kerstdag) en 31/12. www.winterparade.nl
En weg is de Vliegende Vleugel maar weer
Volkskrant
REPORTAGE, Van onze verslaggever Roland de Beer
gepubliceerd op 16 juni 2008 00:00, bijgewerkt op 14:42
DEN HAAG – Festival ClassiqueHet leek een oudbollig feest te worden. Maar voor ‘beginners’, ‘genieters’ en ‘avonturiers’ leeft het weer in Den Haag.
DEN HAAG Over de Hofvijver vaart een gondel. Even verder houdt zich een reddingssloep met buitenboordmotor paraat. ‘Buiten. Gewoon. Klassiek’, meldt het opschrift van een overdekte podiumstellage, opgebouwd boven het water naast het Torentje van Balkenende.
Directeur Stef Collignon van het Haagse Festival Classique, tweede editie, inspecteert zaterdag licht strompelend het podium. Hij werd op vrijdag de dertiende, na een Hofvijverconcert met Saint-Saëns’ Danse macabre en ander orkestwerk over ‘noodlot en horror’, getroffen door een zweepslag in het kuitbeen, en zal zijn weg over het festivalparcours vervolgen met een kruk. Een parcours van drie dagen, volgens het spoorboekje. Met een stortvloed aan concerten, zowel binnen (‘Inspirerend. Ontroerend’) als buiten (‘Spannend. Romantisch’).
Stockhausen ligt hier niet voor de hand. De term Classique, tot vorig jaar (toen zich de eerste editie afspeelde) nog voorbehouden aan koffie en Beemster kaas, wekt ook geen verwachtingen omtrent een Verschrikkelijk Orkest van de Eenentwintigste Eeuw à la Louis Andriessen. Aankondigingen van een Nacht van de Romantique en een middag rond gastprogrammeur Maartje van Weegen deden op papier de oubolligheidsmeter ver in het rode gebied uitslaan.
De werkelijkheid rond het Binnenhof blijkt mee te vallen. In zaal Diligentia aan het Lange Voorhout draagt een jonge Nederlands kampioene in het voorlezen het verhaal voor van Stravinsky’s Pulcinella, voordat het Friese viooltalent Simone Lamsma het stuk aanheft. Winkelend publiek in de Passage wacht met festivalboekjes in de hand op een Vliegende Vleugel.
Zoekende blikken: geen vleugel te bekennen. Wel een straataccordeonist met een kartonnen bekertje aan de voeten, maar die hoort niet bij het randprogramma. ‘De vliegende vleugel is gevlogen’, concludeert een Haagse dame spijtig. Wachtenden kijken omhoog en zien alleen netten die tegen de duiven zijn gespannen. Haagse dame: ‘De vraag is, waar zal ie landen?’
Bij het concert Beauty and the Beast op het Hofvijverpodium wordt Richard van Roesel verwelkomd, winnaar van het daags tevoren gehouden Nederlands kampioenschap luchtdirigeren. Zijn prijs – een gastdirectie bij het Nederlands Theaterorkest – viert hij met Beethovens Vijfde Symfonie, in bekorte versie. De luchtdirigent blijkt een rasvirtuoos in het aangeven van inzetten die reeds geklonken hebben, wendt zich als een dirigerende Danny Kaye om naar het publiek en onderstreept het slotakkoord door zijn stokje in de Hofvijver te gooien. Applaus.
‘Beauty’ (de langgelokte viola da gamba-speler Ralph Rousseau Meulenbroeks, die volgens NTO-dirigent Jules van Hessen zijn glanscarrière begon met een bezoek aan de kapper van pianist Jan Vayne) vertolkt het duet uit Bizets De parelvissers met de als Beast aangekondigde meestertubaïst Jens-Björn Larsen uit Denemarken. Leerzaam: de gamba wordt even vaak gestemd als de buitenboordschroef van de reddingssloep van Hofvijveralgen wordt ontdaan.
De Festival Classique-programmering kent aanraders in drie categorieën: voor beginners, ‘genieters’ en ‘avonturiers’. Laatstgenoemden verzamelen zich in de Koninklijke Schouwburg voor muziek uit Brechts Moeder Courage, vertolkt door Anstatt dass Trio. En zien bij het naar buiten gaan een Saab over het Korte Voorhout flitsen met een aanhangklavier op luchtbanden er achteraan, inclusief bespeelster. De Vliegende Vleugel, ook bekend van Theaterfestival De Parade. De bespeelster (Iris Hond) laat horen dat een concert voor piano en orkest van Chopin best zonder orkest kan, en weg is ze weer.
Tijdpaden doorkruisen elkaar in dit festival, dat volgens burgemeester Van Aartsen bestemd is voor ‘iedereen die zich wil laten ontroeren’. Genieters en avonturiers vullen gelijkelijk de Waalse Kerk, waar het Requiem van Fauré tot klinken komt in een eminente uitvoering door het Residentie Kamerkoor en Bachorkest onder Jos Vermunt, maar moeten Tijdmachine 2 (‘genieters’) met pianist Paolo Giacometti missen, stipt op tijd begonnen in Sociëteit de Witte.
Aan de cafétafeltjes aan het Lange Voorhout komt wel zomaar een sopraan Mozart zingen tijdens Spanje-Zweden (2-1), terwijl de meestergambist Meulenbroeks in het Historisch Museum zelfs Rusland-Griekenland (1-0) grandioos aan zijn laars lapt.
‘Werkte het maar bij elke man zo makkelijk’, verzucht Hofvijverpresentatrice en musicalbabe Chantal Janzen over de krachtpatser Samson, die met zijn haar ook zijn lichaamskrachtverliest in Saint-Saëns’ opera Samson et Délila. Het Residentie Orkest speelt er een fragment uit onder leiding van Neeme Järvi, voor een volle vijvertribune, nog eens duizenden op de oever, en twee zwanen die ronddobberen tussen een vlot voor Zwanenmeer-balletdansers en een watertaxi van Canal Hopper Delft.
Als de avond valt, Tsjaikovski klinkt, lijn 17 knarsend op juiste toonhoogte door de bocht gaat, de gondel met AVRO-babe Chantal Janzen op Canal Hopper Delft botst, en Tonight uit de West Side Story groots versterkt langs het Mauritshuis kaatst, is de conclusie duidelijk: in Den Haag gebeurt tenminste weer wat.
Iris Hond: ’Ik ben best wel een dromer’
NUNSPEET/HARDERWIJK – Iris Hond kruipt achter de vleugel. Voor ze begint aan Chopin’s Etude Opus 10 nr.12 laat ze een kort moment van stilte vallen. Dan strekt ze de rug en spreid ze haar armen. Zelfverzekerd speelt ze vervolgens Widmung van Schumann/Liszt. Meer dan noten, meer dan techniek: de 17-jarige talentvolle pianiste heeft de gave bladmuziek te laten leven en is bovendien in staat toehoorders met haar spel te ontroeren.
De bekende Nederlandse pianist Jan Vayne had vorige week de eer het theaterseizoen van het Cultureel Centrum Harderwijk (CCH) te openen. Die eer moest hij echter wel delen. Bezoekers van de openingsvoorstelling van het CCH werden namelijk ook getrakteerd op een optreden van de in Nunspeet woonachtige Iris.door Yury Visser
In de smaakvol ingerichte woonkamer van het ouderlijk huis van Iris Hond staat een glimmende Steinway-vleugel. De vleugel staat open zodat het geluid makkelijk ontsnappen kan. Iris Hond is goed bevriend met het instrument. De Nunspeetse weet het snaarinstrument zo goed te bespelen dat ze wordt gezien als één van de talentvolste jonge pianisten van Nederland. Op veertienjarige leeftijd won de pianiste het Theo van der Pas-concours in Den Haag en mei dit jaar plaatste ze zich voor de finale van het gerenommeerde Steinway Pianoconcours. In het Concertgebouw van Amsterdam veroverde ze in de finale van dat concours het publiek dat haar naar huis stuurde met de publieksprijs.
(meer…)
Edwin
Peter_tjuh
Erik B
Cyrille Ferrier
Stichting Cultuur Moerdijk
