Negen-en-een-half
Zondagochtend 11:15. Ik lig heerlijk op de bank te genieten van mijn eerste echte vrije dag. Mijn lichaam doet zeer en mijn ogen voelen zwaar, maar mijn mond staat op glimlachen. Vier dagen geleden, woensdag 25 mei 2011, heb ik tien jaar studie afgerond met een prachtig cijfer: een 9.5.
Tien jaar geleden deed ik toelating aan het Koninklijk Conservatorium. Ik kan me nog heel goed het telefoontje, dat ik van de toenmalige directeur Frans de Ruiter na mijn auditie kreeg, herinneren. Ze zagen muzikaal talent en goede vingers, maar waren niet helemaal overtuigd of ik het zou redden. Omdat ik ook het huis uit moest en mijn middelbare school in Harderwijk zou moeten verlaten voor de middelbare school in het Conservatorium, vond hij het een erg grote stap en wilde dat mijn ouders en ik er heel goed over na zouden denken.
Maar ik had de beslissing al lang genomen…
10 jaar worsteling, maar vooral ook heel veel plezier en muzikale vreugde wilde ik op een bijzondere manier afsluiten. Omdat ik in maart zo’n plezier heb beleefd aan het spelen met orkest in Graz, wilde ik dit ook onderdeel laten zijn van mijn eindexamen. Ik ben als een gek gaan rondbellen en uiteindelijk heb ik het Collegium Musicum bereid gevonden het Schumann pianoconcert in de korte tijd die
er was in te studeren. Ik wilde er een echt concert van maken. Het examengevoel wegnemen. En voor mijn gevoel is dat gelukt.
Ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest. Kon geen hap door mijn keel krijgen en vroeg mezelf constant af waarom ik in godsnaam voor dit vak gekozen heb. Dan is het opeens 20:00 en sta ik in mijn nieuwe jurk achter het podium met bonzend hart te wachten. De zaal loopt vol,en ik besef dat er geen weg terug is. Het zaallicht gaat uit, en ik krijg het teken. Opeens sta ik daar, mijn hand aan de vleugel, buigend voor al die klappende handen. En dan weet ik het…
Rustig ga ik zitten en knik naar de dirigent. Het concert begint. Ik was ontroerd door alle mensen die er waren. Sommigen had ik al jaren niet gezien. Terwijl ik stond te genieten, zat de jury in overleg. Als ze eruit zijn komt mijn docent Naum Grubert me ophalen en samen lopen we naar de jurykamer.
“Do I have a bad mark?”
“Yes…unfortunately.” (met een russische lach)
Na het horen van het cijfer kon ik niks anders doen dan breeduit glimlachen. En nog steeds als ik aan die avond terug denk verschijnt er een lach, en spreken mijn lippen: een 9.5!
Ik ga lekker een paar dagen uitrusten.
Tot over 2 jaar bij mijn Master examen!
Met Schumann naar Graz
Het concert waar ik me al maanden op verheugde en waar ik de laatste weken al mijn energie in stak, ligt nu opeens drie dagen achter me. Mijn debuut met orkest in Graz, Oostenrijk.
De Kunstuniversiteit van Graz organiseerde voor de 38e keer de ‘International Week’. In deze week nodigen ze landen uit hun beste conservatoriumstudenten te sturen om een concert te komen geven. Voor het eerst waren ook Nederland (Den Haag) en Roemenië (Boekarest) van de partij. En ik kreeg de eer om op het slotconcert in de prachtige Stefaniensaal het pianoconcert van Schumann uit te voeren met het orkest van de Kunstuniversität.
Maandagochtend 21 maart om 10.00 begon mijn eerste repetitie met het orkest in Graz. Drie dagen voor het grote concert en ik moet zeggen dat ik mijn zenuwen wel eens beter onder controle heb gehad. Jezus, wat was ik nerveus! Iedereen was een beetje onwennig en aftastend, maar toen ik na twee uurtjes voelde dat de muziek een beetje op zijn plek begon te vallen en iedereen wat meer ontspande, kon het genieten beginnen.
Genieten van de muziek, maar ook van de omgeving, de gastvrijheid en de nieuwe vriendschappen die ontstonden. Elke middag hadden we een gezamelijke lunch met mensen van de organisatie, de rectoren en een paar studenten van de Kunstuniversitat en de studenten uit Boekarest en Den Haag. ‘s Avonds bezochten we de concerten die georganiseerd werden in de Florentinersaal. Een prachtige zaal in de Universität. Daar gaven ook mijn medestudenten Vera Kooper en Andrea Vasi dindagavond een prachtig concert.
Ik buig en ga zitten, concentratie…
Donderdagavond 19:30, de concertzaal begint vol te lopen en ik hijs me in mijn jurk. Ik probeer me voor te stellen hoe het gaat voelen op dat grote podium met een volle zaal en het orkest achter me. Applaus… Samen met de dirigent sta ik achter het podium en weet ik dat het moment daar is. Een flinke ademteug, een blik naar de dirigent en het podium op. Wauw! Ik buig en ga zitten, concentratie… Vanaf het moment dat het orkest inzet en ik mijn eerste noten gespeeld heb kan ik alles loslaten. Genietend van Schumann, de prachtige akoestiek en het geweldige orkest dat op sommige momenten een verlengstuk werd van mijn eigen vingers. Een geweldige ervaring.
Thank you Graz!
Iris speelt op de befaamde vleugel van Horowitz en op…
4 April 2010
Mijn vader huilde… Horowitz was overleden. Wie had ooit gedacht dat ik 20 jaar later op zijn vleugel, zijn trouwe onafscheidelijke vriend, zou spelen.
Horowitz behoort tot de allergrootste pianisten van de 20e eeuw. Een pianist die kon toveren met klanken en kleuren. Magie, die mij altijd ontzettend heeft doen genieten, inspireren en verrassen. De gedachte dat je achter dezelfde vleugel zit en op dezelfde vleugel speelt, als waar Horowitz decennia lang op studeerde en die hij zelfs de laatste jaren van zijn leven meenam op zijn wereldwijde concertreizen is natuurlijk een geweldige ervaring. Toch viel de vleugel an sich een klein beetje tegen. Er zit een prachtige warme klank in, maar hij heeft allang niet meer dezelfde speelaard en intonatie als dat hij had in de tijd van Horowitz.
Ik heb me laten vertellen door Ypma directeur Steef Ypma, dat er zoveel dingen vervangen moesten worden om de vleugel in goede conditie te houden dat er inderdaad veel elementen verdwenen zijn. Maar toch… het blijven dezelfde toetsen…
Het gevoel dat je vleugel je trouwe vriend is ken ik maar al te goed…
Zo’n 7 jaar geleden had ik het voorrecht om een nieuwe vleugel uit te zoeken. Een Steinway… Zes jaren lang heb ik er uit volle macht op gespeeld. Soms kwaad omdat ik hem niet kon temmen, dan weer verdrietig omdat ik niet terug kreeg wat ik wilde, maar meestal ontzettend verliefd.
En dat laatste was ik nu weer toen ik er vrijdag op speelde in de showroom bij Ypma. Door omstandigheden hebben mijn ouders hem een jaar geleden moeten verkopen. En daar stond hij, tussen wel 20 andere vleugels… al 3 keer bijna verkocht. Ik ging erachter zitten, en kwam eindelijk thuis.
Ik wil hem terug…
Iris Hond opent Symphonica in Rosso 2009
Het 22-jarige toptalent Iris Hond: KLASSIEK PIANIST MET LEF!
Iris Hond doorloopt het laatste jaar van het Koninklijk Conservatorium in Den Haag en treedt veel op in binnen- en buitenland. Ze staat bekend om haar bijzondere, onconventionele, soms grensdoorbrekende concerten.
Zo tradt ze op tijdens Dancevalley, de Parade en op het New Island Festival in New York.
Iris Hond is een serieuze pianist maar slaat graag een brug tussen verschillende werelden.
Zo weet ze een breed publiek enthousiast te krijgen voor haar klassieke repertoire.
Met haar Vliegende Vleugel verschijnt ze op de gekste plaatsen en promoot zo de klassieke muziek. Onlangs speelde ze in Amerika op deze bijzondere vleugel speciaal voor Prins Willem Alexander en Prinses Maxima. Tijdens Symfonica in Rosso in het Gelredome gaat Iris een “battle” aan met orkestleider Guido Dieter.
www.symphonicainrosso.nl
Times Square (+Videofragment)
Een van de hoogtepunten van mijn tripje naar New York was het spelen op Times Square!
Een bizarre ervaring, een bizar beeld….
Iris Hond in New York dag 2+3 (+NOS uitzending)
New York
Dag 2 – 2009-09-10 & Dag 3 -2009-09-11
9.35 AM
Gistermorgen (Dag 2) om 7 uur ‘s ochtends zat ik alweer achter de vleugel op Wall Street, Manhattan.
Ik had die nacht geen oog dichtgedaan en het was ijskoud, maar niettemin ontzettend leuk om te doen.
Wall Street ligt in het Financial District, en er lopen dus veelal gehaaste zakenmannen en vrouwen rond. Veel mensen kijken om en lopen in sneltreinvaart verder, maar er zijn ook een heel aantal die even blijven staan luisteren. Even een moment de werkdruk en stress vergeten om naar Chopin of Liszt te luisteren. “Dit is het perfecte begin van de dag” hoor ik veel mensen zeggen. Bij de standjes die langs de weg staan krijgen we koffie en thee aangeboden, en ook werd ik opeens omringd door zo’n 200 Aziaten die met me op de foto wilden. Fame goes fast ☺
Na het spelen sprong ik in een taxi op weg naar het Greenwich Hotel. Daar had ik een korte kennismaking met de mensen van Symphonica in Rosso. In Oktober staan ze weer drie dagen in het Gelredome, met Dianna Ross, en ik mag meedoen! Het was een korte, maar krachtige ontmoeting. Ik kwam in een soort roes terug op Governor’s Island.
Ik was helemaal vergeten te eten die dag, dus met een bordje pasta in mijn hand, liep ik de repetitie van de Veenfabriek in. Zij staan hier met Orfeo van Monteverdi, met Jeroen Willems. Echt een prachtige voorstelling! ‘s Avonds was de try-out. Ik heb een kleine, maar hele mooie rol gekregen in de voorstelling.
Ben weer een ervaring rijker!
Moe en voldaan ging ik in mijn tentje liggen, maar de storm en regen hielden me wakker. Vandaag gaan we waarschijnlijk niet open door het slechte weer.
Ik ga lekker op zoek naar een hotel om vannacht wat uurtjes slaap in te halen.
Iris
Edwin
Peter_tjuh
Erik B
Cyrille Ferrier
Stichting Cultuur Moerdijk
