Concert en Masterclass Vechtdal College
Vanmiddag heb ik een concert gegeven tijdens het ‘cultuurtje’ van het Vechtdal College in Hardenberg. 2200 leerlingen tussen de 12 en 18 jaar, zie die maar eens stil te krijgen in hun lunchpauze!
Gelukkig waren er heerlijke hotdogs die vele mondjes deden kauwen i.p.v. praten.
Het was een uitdaging die, voor een groot gedeelte, geslaagd is. Stil werd het niet. Wat natuurlijk wel lastig concentreren, maar verder helemaal niet erg is. Ik heb ze de muziek niet door hun strot willen douwen, maar ze er voorzichtig mee willen aanraken. En dat is, wat ze er zelf ook van vonden, gebeurd.
Na het concert heb ik een masterclass gegeven aan de drie beste pianisten van de school. Weer een ervaring rijker, want net als voor hen, was dit ook voor mij nieuw.
Vermoeid, maar voldaan denk ik terug aan de verveelde, verlegen, enthousiaste en blije kindergezichten van vanmidag. En ben ik benieuwd of ze er over vertellen thuis, om wellicht ook bij de ouders over te brengen dat klassieke muziek echt niet zo suf en saai is. Hoe dan ook, klassieke muziek heeft even geleefd, vanmiddag, in een kantine met 2200 leerlingen, en dat doet me goed.
Meer foto’s zijn te zien op mijn facebook pagina!
Musicus moet eigen verhaal vertellen
Trouw zaterdag 12 november 2011
Music For Peace
8 en 9 juli 2011: Music For Peace concert door Iris Hond
Van vrijdag 1 tot en met zondag 10 juli vinden er in de Ruïnekerk in Bergen dagelijks concerten plaats, onder het motto Music for Peace.
Op het programma staan concerten van zowel Nederlandse als buitenlandse musici. De meesten zijn hun carrière begonnen bij Holland Music Sessions en hebben via de zomeracademie in Bergen hun weg gevonden naar de internationale podia. Dit keer komen zij terug naar Bergen om hun steun te betuigen aan Music for Peace, een organisatie die hiermee muziekprojecten steunt voor kinderen en jongeren in het Midden-Oosten.
De kaarten voor de concerten kosten € 17,50 per stuk.
Er zijn ook kaarten op het balkon beschikbaar die, vanwege het beperkte zicht, slechts € 10,= per stuk kosten.
Ontvangst voor de concerten is vanaf 20.00 uur. De concerten starten om 20.30 uur.
Tijdens de concerten wordt gebruik gemaakt van een prachtige concertvleugel van Steinway & Sons (de D-274). Beschikbaar gesteld door Ypma Piano’s.
Negen-en-een-half
Zondagochtend 11:15. Ik lig heerlijk op de bank te genieten van mijn eerste echte vrije dag. Mijn lichaam doet zeer en mijn ogen voelen zwaar, maar mijn mond staat op glimlachen. Vier dagen geleden, woensdag 25 mei 2011, heb ik tien jaar studie afgerond met een prachtig cijfer: een 9.5.
Tien jaar geleden deed ik toelating aan het Koninklijk Conservatorium. Ik kan me nog heel goed het telefoontje, dat ik van de toenmalige directeur Frans de Ruiter na mijn auditie kreeg, herinneren. Ze zagen muzikaal talent en goede vingers, maar waren niet helemaal overtuigd of ik het zou redden. Omdat ik ook het huis uit moest en mijn middelbare school in Harderwijk zou moeten verlaten voor de middelbare school in het Conservatorium, vond hij het een erg grote stap en wilde dat mijn ouders en ik er heel goed over na zouden denken.
Maar ik had de beslissing al lang genomen…
10 jaar worsteling, maar vooral ook heel veel plezier en muzikale vreugde wilde ik op een bijzondere manier afsluiten. Omdat ik in maart zo’n plezier heb beleefd aan het spelen met orkest in Graz, wilde ik dit ook onderdeel laten zijn van mijn eindexamen. Ik ben als een gek gaan rondbellen en uiteindelijk heb ik het Collegium Musicum bereid gevonden het Schumann pianoconcert in de korte tijd die
er was in te studeren. Ik wilde er een echt concert van maken. Het examengevoel wegnemen. En voor mijn gevoel is dat gelukt.
Ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest. Kon geen hap door mijn keel krijgen en vroeg mezelf constant af waarom ik in godsnaam voor dit vak gekozen heb. Dan is het opeens 20:00 en sta ik in mijn nieuwe jurk achter het podium met bonzend hart te wachten. De zaal loopt vol,en ik besef dat er geen weg terug is. Het zaallicht gaat uit, en ik krijg het teken. Opeens sta ik daar, mijn hand aan de vleugel, buigend voor al die klappende handen. En dan weet ik het…
Rustig ga ik zitten en knik naar de dirigent. Het concert begint. Ik was ontroerd door alle mensen die er waren. Sommigen had ik al jaren niet gezien. Terwijl ik stond te genieten, zat de jury in overleg. Als ze eruit zijn komt mijn docent Naum Grubert me ophalen en samen lopen we naar de jurykamer.
“Do I have a bad mark?”
“Yes…unfortunately.” (met een russische lach)
Na het horen van het cijfer kon ik niks anders doen dan breeduit glimlachen. En nog steeds als ik aan die avond terug denk verschijnt er een lach, en spreken mijn lippen: een 9.5!
Ik ga lekker een paar dagen uitrusten.
Tot over 2 jaar bij mijn Master examen!
Eindexamenconcert 25 mei
Eindexamenconcert Iris Hond, 25 mei
Eindelijk is het dan zo ver!
Na 10 jaar studie aan het Koninklijk Conservatorium doe ik eindexamen bachelor!
Iedereen is welkom op 25 mei om 20:00 in de Arnold Schönbergzaal van het Koninklijk Conservatorium in Den Haag!
Met Schumann naar Graz
Het concert waar ik me al maanden op verheugde en waar ik de laatste weken al mijn energie in stak, ligt nu opeens drie dagen achter me. Mijn debuut met orkest in Graz, Oostenrijk.
De Kunstuniversiteit van Graz organiseerde voor de 38e keer de ‘International Week’. In deze week nodigen ze landen uit hun beste conservatoriumstudenten te sturen om een concert te komen geven. Voor het eerst waren ook Nederland (Den Haag) en Roemenië (Boekarest) van de partij. En ik kreeg de eer om op het slotconcert in de prachtige Stefaniensaal het pianoconcert van Schumann uit te voeren met het orkest van de Kunstuniversität.
Maandagochtend 21 maart om 10.00 begon mijn eerste repetitie met het orkest in Graz. Drie dagen voor het grote concert en ik moet zeggen dat ik mijn zenuwen wel eens beter onder controle heb gehad. Jezus, wat was ik nerveus! Iedereen was een beetje onwennig en aftastend, maar toen ik na twee uurtjes voelde dat de muziek een beetje op zijn plek begon te vallen en iedereen wat meer ontspande, kon het genieten beginnen.
Genieten van de muziek, maar ook van de omgeving, de gastvrijheid en de nieuwe vriendschappen die ontstonden. Elke middag hadden we een gezamelijke lunch met mensen van de organisatie, de rectoren en een paar studenten van de Kunstuniversitat en de studenten uit Boekarest en Den Haag. ‘s Avonds bezochten we de concerten die georganiseerd werden in de Florentinersaal. Een prachtige zaal in de Universität. Daar gaven ook mijn medestudenten Vera Kooper en Andrea Vasi dindagavond een prachtig concert.
Ik buig en ga zitten, concentratie…
Donderdagavond 19:30, de concertzaal begint vol te lopen en ik hijs me in mijn jurk. Ik probeer me voor te stellen hoe het gaat voelen op dat grote podium met een volle zaal en het orkest achter me. Applaus… Samen met de dirigent sta ik achter het podium en weet ik dat het moment daar is. Een flinke ademteug, een blik naar de dirigent en het podium op. Wauw! Ik buig en ga zitten, concentratie… Vanaf het moment dat het orkest inzet en ik mijn eerste noten gespeeld heb kan ik alles loslaten. Genietend van Schumann, de prachtige akoestiek en het geweldige orkest dat op sommige momenten een verlengstuk werd van mijn eigen vingers. Een geweldige ervaring.
Thank you Graz!
Publieksprijs voor Iris Hond & Maria Fiselier
“Hey lieverd, hoe voel jij je? Gaan we het doen?”
“Ja, we gaan ervoor!”
Dat waren de laatste woorden die Maria en ik zaterdagavond, de dag voor de finale van het Grachtenfestival Conservatorium Concours tegen elkaar zeiden. Allebei lagen we al de hele week met hoge koorts op bed. Het was dus even spannend of we ons plekje in de finale zouden kunnen vertegenwoordigen. Maar wetend dat de adrenaline ons erdoor heen zou slepen stonden we om 15:30 in vol ornaat in de coulissen van de prachtige grote zaal van het Muziekgebouw aan ‘t IJ. Een koortsachtige finale bleef het. Het niveau was ontzettend hoog en de deelnemers stuk voor stuk heel eigen en bijzonder.
Op de dag zelf hebben we de andere kandidaten helaas niet kunnen horen, maar tijdens een presentatietraining, die twee weken geleden speciaal voor alle finalisten georganiseerd werd, hebben we toch van elke finalist een goed beeld kunnen krijgen. Ik had meteen een favoriet. Presentatietraining was bij hem niet nodig, hij hoeft alleen maar het podium op te lopen en je zit al op het puntje van je stoel. Een jongen met zoveel charisma en bezieling voor de muziek en zijn instrument: Stanislav Jusufovic – accordeon.
Tijdens het juryberaad gonsde zijn naam door de foyer. Maar ook Maria en ik kregen ontzettend veel positieve reacties! De uitslag bleef dus spannend.
Verrast, maar ontzettend blij ontving duo Maria Fiselier & Iris Hond de publieksprijs! De juryprijs ging naar Blake Weston – klarinet.
Na afloop hebben we met familie en vrienden gegeten en geproost. De eerste was op ons, maar de tweede met een net zo vol glas op Stanislav, de fabelachtige accordeonist, die volgens ons allen, de eerste prijs verdiende.
Finale Grachtenfestival Conservatorium Concours
Duo Maria Fiselier (Mezzo-Sopraan) en Iris Hond (Piano) staat in de finale van het Grachtenfestival Conservatorium Concours!
Kom ons supporten: 13 maart, 14:00 Muziekgebouw aan ‘t IJ – Amsterdam
kaarten te bestellen via het grachtenfestival
Verstilling in Lisse
Roeland Wels schrijft over het recital in Kasteel Keukenhof op 18 januari jongsleden:
… het was die pianiste, die me zo intrigeerde. Ze speelde zo intens en met zo’n prachtig ingetogen en verfijnde frasering. Tsjonge en die verstilling die ze af en toe in haar spel aanbracht. Dat hoor je niet zo vaak meer bij jonge pianisten. Nee, zij is voor mij de ster van de avond. Vond u ook niet?”
“Meneer, ik ben het volkomen met u eens”, zei ik, “ik had het niet beter kunnen verwoorden”.
“Ik moet toch eens kijken hoe ze heet, want haar wil ik onthouden”.
“Iris Hond”, zei ik. “Een heel bijzondere pianiste”
“waar komt ze eigenlijk vandaan?” mijmerde hij verder.
“Uit Harderwijk”, zei ik, “En let op straks begeleidt nog ze liederen van Liszt. Verheug u daar maar vast op. Iris en Liszt! Uw avond is nog niet voorbij”.
“Kent u haar dan, dat u dat zo zegt?” zei de man.
“Vanaf haar wieg”, zei ik.
“Dan bent u wellicht wat bevooroordeeld”, zei hij glimlachend. “Reken maar!”, zei ik, “daarom ben ik zo blij dat u kennelijk hetzelfde hebt gehoord als ik”.
Na het concert zag ik hem nog even in de verte. Hij lachte en stak zijn duim enthousiast omhoog. Toen we vertrokken lag er over Lisse nog steeds een diepe verstilling. Misschien wel uit respect voor haar prachtige spel.
Lees hier het hele artikel…
Vliegende vleugel maakt furore in België
De vliegende vleugel beheerst de Belgische pers: lees hier het artikel in het nieuwsblad Antwerpen, of lees hier het artikel in het nieuwsblad Kempen.
Quatre Mains in de file
Gisteren ochtend om 04:30 ging de wekker in een prachtig hotel in Broechem, waar ik in een heerlijk bed net een paar uur heerlijk lag te slapen… Toen ik wakker schrok van de haan die uit mijn mobieltje kraaide, dacht ik even ” waarom ben ik niet een gewone klassieke pianiste geworden die s’ avonds om 20:00 het podium op stapt?”. Nee, ik zou die dag om 06:00 mijn eerste concertje geven. Buiten in de koude,vochtige morgen.
Ik was gevraagd door de klassieke Belgische zender KLARA om te komen spelen tijdens een van de ochtendspits concerten. Een gezin uit Zoersel won het concert en met hen zijn we de hele ochtend op pad geweest. Het fijne in Belgie is, dat als je daar over de snelweg rijdt met een vleugel als aanhanger met daarop een pianiste, de politie zwaait en vrolijk doorrijdt. In tegenstelling tot het avontuur in de file met Tijl Beckand, waar we bijna 1700 euro moesten neerleggen. De Rode Loper heeft een reportage gemaakt van deze zeer aangename dag!
AVRO trots op ‘De Tiende Van Tijl’
AVRO trots op tv-programma Tijl Beckand
Geplaatst op vrijdag 10 september 2010 om 13:50
De AVRO is er trots op dat het proefprogramma De Tiende van Tijl zo hoog gewaardeerd werd tijdens de themaweek TV Lab. De show van Tijl Beckand stond volledig in het teken van klassieke muziek. “De AVRO besteedt veel aandacht aan klassieke muziek en wil dit genre toegankelijk maken voor een brede en dus ook jongere doelgroep, De Tiende van Tijl is daar een mooi voorbeeld van. Ik ben er trots op dat dit gewaardeerd wordt“, zegt Danielle Meyer van de AVRO.
Tijdens TV Lab probeerden omroepen diverse nieuwe tv-formats uit op Nederland 3, waaronder de erotische tv-show 10 Ways To Turn You On en de datingshow met Mark Rutte. De Tiende van Tijl was een van de drie meest gewaardeerde formats. “In het programma liet hij op geheel eigen wijze zien dat klassieke muziek wel degelijk rock & roll is“, legt een zegsvrouw van de AVRO uit.
Kijk 31 Augustus naar ‘De Tiende Van Tijl’!!
Wat is de relatie tussen Robbie Williams en Frédéric Chopin? Hoe ontstrest Franz Liszt de file? En hoe kun je Erik Satie inzetten om de vrouw van je dromen te versieren? Kijk 31 Augustus naar De Tiende van Tijl.
De Tiende van Tijl is het nieuwe muzikale programma van de AVRO met Tijl Beckand. Hij zal klassieke muziek afstoffen en geschikt maken voor dagelijks gebruik.
In deze eerste aflevering zal Tijl het verband tussen Robbie Williams en Frédéric Chopin blootleggen, zoekt hij de beste amateursopraan voor de moeilijkste aria aller tijden en laat hij zien wat de beste klassieke muziek is om een verpletterende indruk te maken op de vrouw van je dromen.
Tijl Beckand wordt in het programma geassisteerd door twee klassieke schoonheden: pianiste Iris Hond en DJ, musicoloog en Radio 4 presentatrice Maartje Stokkers.
De Tiende van Tijl is in opdracht van de AVRO geproduceerd door EVA Media.
De Tiende van Tijl, dinsdag 31 augustus, 23:25 bij de AVRO op Nederland 3 (uitzenddatum gewijzigd).
Volg de Tiende van Tijl via www.facebook.com/AVRO.Klassiek of via Twitter #tiendevantijl.
Iris te gast bij Radio Gelderland
31 Juli 2010
Gisteren ochtend was ik hoofdgast bij Radio Gelderland: ”Omdat je een belangrijke Gelderlander bent!”
Grappig, want de dag ervoor was ik nog Very Important Hagenaar bij Den Haag FM.
Het waren allebei hartstikke leuke interviews. Gisteren heb kunnen vertellen over mijn relatie met de muziek, mijn jeugd en de Vliegende Vleugel, die me al op ontzettend veel bijzondere plekken heeft gebracht.
Als ik zo’n gesprek terug hoor, realiseer ik me hoezeer ik geniet van alle dingen die ik doe. En dat er steeds meer dingen staan te gebeuren, dus al het harde werken niet voor niets is.
Over een paar dagen vertrek ik naar Frankrijk, waar een documentaire gemaakt zal worden door Richard Valk. Hij gaat daar in gesprek met mij en mijn ouders over hoe een jeugd talent kan beinvloeden en hoe dat bij mij allemaal gelopen is. Een heftig weekje dus, met aan het eind een prachtig concert wat ik samen met Maria Fiselier zal geven tijdens het Festival Du Musique in St Amand de Vergt. Hoewel er nog ontzettend veel moet gebeuren voordat het eindelijk zo ver is,verheug ik me er al ontzettend op!
Hieronder een compilatie van het gesprek gisteren bij Radio Gelderland. Het hele interview is te beluisteren op www.omroepgelderland.nl
Piano in de file kost Tijl Beckand 1660 euro
Tijl Beckand. ANP
AMSTERDAM – AVRO-presentator Tijl Beckand is donderdag tijdens de eerste opname op locatie voor zijn nieuwe programma De tiende van Tijl beboet voor in totaal 1660 euro. De politie bekeurde hem onder meer, omdat hij met een pick-up truck met daarachter een piano op wielen door de file reed.
Beckand trachtte het fileleed op de A1 te verzachten door ”klassieke muziek naar mensen te brengen die het echt nodig hebben”. Daarvoor had hij de 23-jarige pianiste Iris Hond aan een vleugel achter zijn auto hangen. De pianiste had echter geen helm op, wat een boete opleverde. ”Ik was nog geen vijf minuten bezig toen de politie ons al van de weg haalde”, aldus Beckand. Daarna bleef het boetes regenen. Zo kreeg hij ook een proces-verbaal voor te langzaam rijden.
Toen de teller op 1660 euro stond, vond de 35-jarige Beckand het wel welletjes en werden de opnames gestaakt. Met het programma De tiende van Tijl wil Beckand klassieke muziek toegankelijk maken voor een breed publiek. (ANP)
Iris speelt op de befaamde vleugel van Horowitz en op…
4 April 2010
Mijn vader huilde… Horowitz was overleden. Wie had ooit gedacht dat ik 20 jaar later op zijn vleugel, zijn trouwe onafscheidelijke vriend, zou spelen.
Horowitz behoort tot de allergrootste pianisten van de 20e eeuw. Een pianist die kon toveren met klanken en kleuren. Magie, die mij altijd ontzettend heeft doen genieten, inspireren en verrassen. De gedachte dat je achter dezelfde vleugel zit en op dezelfde vleugel speelt, als waar Horowitz decennia lang op studeerde en die hij zelfs de laatste jaren van zijn leven meenam op zijn wereldwijde concertreizen is natuurlijk een geweldige ervaring. Toch viel de vleugel an sich een klein beetje tegen. Er zit een prachtige warme klank in, maar hij heeft allang niet meer dezelfde speelaard en intonatie als dat hij had in de tijd van Horowitz.
Ik heb me laten vertellen door Ypma directeur Steef Ypma, dat er zoveel dingen vervangen moesten worden om de vleugel in goede conditie te houden dat er inderdaad veel elementen verdwenen zijn. Maar toch… het blijven dezelfde toetsen…
Het gevoel dat je vleugel je trouwe vriend is ken ik maar al te goed…
Zo’n 7 jaar geleden had ik het voorrecht om een nieuwe vleugel uit te zoeken. Een Steinway… Zes jaren lang heb ik er uit volle macht op gespeeld. Soms kwaad omdat ik hem niet kon temmen, dan weer verdrietig omdat ik niet terug kreeg wat ik wilde, maar meestal ontzettend verliefd.
En dat laatste was ik nu weer toen ik er vrijdag op speelde in de showroom bij Ypma. Door omstandigheden hebben mijn ouders hem een jaar geleden moeten verkopen. En daar stond hij, tussen wel 20 andere vleugels… al 3 keer bijna verkocht. Ik ging erachter zitten, en kwam eindelijk thuis.
Ik wil hem terug…
I Love Anthon
30 Maart 2010
Al tien minuten staar ik naar mijn toetsenbord om de letters, de woorden te vinden waarmee ik gisterenavond kan beschrijven. Ze zijn onvindbaar… We vierden de 70e verjaardag van Anthon Beeke in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam. Anthon is een van de meest vooraanstaande grafische ontwerpers maar bovenal een goede vriend en zeer bijzonder man.
Er was een heel mooi programma samengesteld waarin ik de muzikale intermezzi verzorgde. De zaal zat vol, meer dan 300 man, maar nog nooit heb ik zo sterk gevoeld dat ik voor 1 persoon speelde. Het was een prachtige avond, afgesloten met 3 woorden:
I Love Anthon
Iris bij SPIJKERS MET KOPPEN
Gisteren was ik gast bij Spijkers met Koppen!! In The Florin in Utrecht, hele tent vol! Super gezellig, en een leuk interview naar aanleiding van mijn artikel in het Algemeen Dagblad. Een hele snelle Dolf Jansen, en een rustige Iris… Kijk maar..
Iris bij Hart van Nederland SBS 6
Pianiste trotseert de kou
Met gevoelstemperaturen ver onder nul, moet je wel heel gemotiveerd zijn -of een tikkie gek- om buiten piano te gaan zitten spelen.
De 22-jarige Iris Hond uit Den Haag is zo’n overenthousiaste pianiste. Ze doet er alles aan om de klassieke muziek onder de aandacht te brengen van het grote publiek.
http://www.hartvannederland.nl/nederland/zuid-holland/2010/pianiste-trotseert-de-kou/
Buitenspelen op een piano ( AD 26-01-2010)
Met een vleugel op wielen door de stad crossen, in Den Haag of New York. Klinkt als een hoop gedoe, maar pianiste Iris Hond (22) doet het graag. “Lol trappen, dat is het. Ik noem het altijd buitenspelen.”
Vorige week zat ze nog op Centraal Station met haar ‘vliegende vleugel’, Chuck Deeley schoof zelfs even aan. “Geweldig is dat,” zegt Iris Hond. “Vanaf mijn veertiende slenterde ik vaak op straat, woonde er zowat, en kende daarom alle straatmuzikanten en daklozen. Klassieke muziek hoort in een concertzaal, maar ik wil het bij de mensen brengen. Velen denken dat het niet voor ze weggelegd is, omdat het elitair zou zijn; totale onzin.” Het instrument van een paar honderd kilo wordt aan de trekhaak van een auto meegesleurd en brengt Iris door het hele land.
De 22-jarige is in Harderwijk geboren, maar ging op haar viertiende al het huis uit om in Den Haag op het Conservatorium te studeren. “Het voelt dus echt als mijn stad.” Klassieke muziek is haar passie en ‘serieuzere’ concerten wil ze zeker niet opgeven, maar de vleugel op wielen geeft een zekere vrijheid. “Lol trappen, dat is het. Ik noem het altijd buitenspelen. Het is echt voor me weggelegd, want ik houd van stoere, spannende plekken. En als je mensen direct met klassiek confronteert, vindt iedereen het te gek. Niet dat ik probeer te pleasen, ik doe toch echt mijn eigen ding.” Graag speelt ze werk van romantische componisten, als Liszt of Chopin.
Vorig jaar nam Iris haar vleugel mee naar Times Square in New York, tussen de kleurrijke billboards, met een uitstapje naar de getto’s. In Utrecht zat ze tussen een hiphoppubliek van 16 tot 25 jaar. “Daar waren ze blowtjes aan het roken en bier aan het drinken. Toch krijg je iedereen twintig minuten stil, heel mooi. Haar galajurk had ze nog even snel omgeruild voor een hip shirt en pet.
Maar ze heeft ook in het voorprogramma van Diana Ros gespeeld en stond met Classic FM in de Heineken Music Hall. Een droom die in vervulling gaat? “Het is juist de combinatie die het leuk maakt. Dus niet alleen de popzalen, niet alleen de concertlocaties, niet alleen de straten; maar allemaal.”
De vleugel voelt een beetje als de hare, maar is eigenlijk in het bezit van Terts Brinkhoff, de artistiek directeur van festival de Parade. Iris legt uit: “Op mijn vijftiende raakte ik goed bevriend met tattoo artiest Henk Schiffmacher. Toen was er bij mij al een rel tussen klassiek en rock gaande. Ik kwam op feestjes, maar besteedde tegelijkertijd zes uur per dag aan repeteren. Hij zei: ‘kom naar de Parade, daar ken ik iemand die jou begrijpt’. Terts bracht me het terrein op met de vliegende vleugel en het was direct een succes.”
Haar volgende concert hoopt ze in de gevangenis te houden. “Muziek kan therapeutisch werken,” zegt ze. “Een moordenaar krijgt tien jaar, daarna staat hij op straat en dan hopen we dat hij niet meer de fout ingaat. Dat gaat niet zomaar. Je moet ze ook iets geven, terwijl ze daar zitten.” Ze vindt het ‘vreselijk’ hoe in de maatschappij criminelen, maar ook psychiatrische patiënten in een gebouw bij elkaar gestopt worden. “Eigenlijk zitten we allemaal gevangen, misschien niet tussen vier muren, maar wel in de auto of in het werk. Vrijheid zit in de geest.” Dat wil ze ook een beetje zeggen, spelend op ‘haar’ vliegende vleugel.
www.irishond.nl
10:03 Centraal Station Den Haag, spoor 1 (+videofragment)
18-01-2010
Afgelopen twee dagen kreeg ik tezamen met een aantal andere studenten van het Koninklijk Conservatorium een workshop van Petar Todorov. Een geweldige theater-regisseur uit Bulgarije die was uitgenodigd door Kosmopolis Den Haag om 2 maanden lang workshops, exposities en voorstellingen te organiseren.
Het thema van onze workshop was: “to structure a space”.
Hij leerde ons de basis ingredienten om een goed verhaal te schrijven. En dat was dus ook wat we moesten doen. Een verhaal schrijven over het gevoel wat elk van ons heeft bij het centraal station in Den Haag.
Voor mij was dat heel gemakkelijk, want altijd als ik daar ben, en in de trein stap denk ik aan hetzelfde. Namelijk een dakloze jongen, die vroeger vaak in de trein om geld vroeg in ruil voor een wens. Hij deed dat op zo’n ongelooflijke charmante en betoverende manier, dat het me altijd is bij gebleven. Hij vroeg om een paar cent, maar gaf de jackpot terug…
Vervolgens moesten we een artistieke reactie op ons eigen verhaal geven. Wat is het gevoel bij je verhaal, en hoe kun je dat ter plekke, op het centraal station, weergeven.
Ik ben klassiek pianiste, maar heb altijd een straatmuzikant willen zijn. Mijn idée was dus om de vliegende vleugel op te piepen en een mini mini mini concert te geven midden in de hal van het station. Om zo op mijn eigen manier te geven, wat hij me ooit gaf. Zo gezegd, zo gedaan. Jammer genoeg was het geen spits uur meer, dus het was vrij rustig, en verschrikkelijk koud! Ik voelde mijn vingers niet meer, maar dat gaf niet Vooral toen we weer naar buiten liepen, met de vleugel aan hand, en we daar Chuck Deely zagen zitten, met z’n gitaar. Chuck is een bekende straat muzikant en een vriend van de stad. Vroeger stond ik vaak uren naar hem te luisteren. Dit was een mooie gelegenheid om even samen te ‘jammen’. Nou ben ik een ongelooflijk saaie klassieke pianiste, die helemaal niet kan jammen… Dus werd het toch gewoon Liszt…
Zwaar Licht Klassiek in de Heineken Music Hall
22 december 2009 00:20
Toch grappig hoe het werkt… De hele avond hebben we samen met een groot aantal artiesten en technici 2000 mensen met een gelukzalig kerstgevoel naar huis gestuurd, en daar lig je dan… Veel te vroeg, zonder een after – dinner, alleen in een hotelkamer. Wat nou happy Christmas!
Het was een mooie avond, Classic FM Live in de Heineken Music Hall. Het is bijzonder om te zien hoe samen aan zo’n show wordt gewerkt. ‘s Middags bij de repetities hield ik mijn hart vast. Het leek of iedereen voor het eerst de partijen zag… Ook ik had het zwaar, met een niet al te beste vleugel die nog net zichtbaar was, tussen alle kerstbomen, orkestleden en berenvachten in. Maar… zodra de avond aanbrak , de mensen binnen druppelden, de galajurken en kostuums om de lijven zaten, kreeg iedereen een positieve vibe en is er een mooie avond onstaan.
Het was heel leuk om te horen dat er mensen in de zaal zaten die nog nooit naar een klassiek concert waren geweest. Ze dachten; het vindt plaats in de Heineken Music Hall, dus dan moet het wel hip zijn! Al was het Zwaar Licht Klassiek, ze hebben iets van de klassieke wereld meegekregen, het helemaal uitgezeten, en er zelfs van genoten. En dat was toch een van de doelen van Classic FM Live.
Professionele opnames volgen, maar hier vast een kleine sfeer impressie van de avond…
John
Edwin
Peter_tjuh
Erik B
Cyrille Ferrier
